Op de straat staan

Ik leer net zoveel van iemand die op straat leeft als van een ondernemer met een oprijlaan van een kilometer. Ik leer van iedereen iets anders, omdat iedereen iets unieks brengt, ongeacht wat je doet of waar je woont. Maar wie bepaalt er wat er meer van waarde is?

Er zijn mensen die zeggen ‘van de inhoud’ te zijn en die daarmee schermen. Ik vind dat een vorm van arrogantie die weinig respect en ruimte geeft aan wat een ander daarnaast kan brengen.

Bij mensen die het graag alleen bij de inhoud willen houden, ontbreekt vaak het gevoel bij de boodschap die ze brengen. Dat niet alleen, het mist een geleefdheid. In de media is het niet genoeg om alleen van de inhoud te zijn.

Het dubbele is dat we deskundigheid graag verpakt willen zien in diploma’s, aantal geschreven boeken, geld of roem, maar we het verhaal van de straat willen horen. En dan schuiven we aan voor een interview en rechten we onze rug alsof daarmee de diploma’s op ons voorhoofd verschijnen. Gebruiken we jargon om indruk te maken en zijn we over volledig om te laten zien dat we alles echt weten. Met als resultaat een verhaal waar het publiek geen touw aan vast kan knopen.

Wat de luisteraars en kijkers willen horen, is het oprechte verhaal. Vanuit jou als mens vertelt. Vanaf de straat, naast de koffiemachine of alsof je op het schoolplein staat. Geen masker, geen poeha, geen ingestudeerd verhaal. Bij een interview gaat het niet om het etaleren van je deskundigheid. Het gaat om jezelf te zijn en te delen vanuit jouw betrokkenheid én geleefdheid bij een onderwerp.

Toen ik begon met interviews te geven, beet ik mij vast in alle cijfers die ik te delen had. Ik dacht vooral daarmee te bewijzen deskundig te zijn op de aanwezigheid van vrouwelijke deskundigen in de media. Het strooien met cijfers leverde vaak een afstandelijke sfeer in het interview op.

Tegenwoordig neem ik de journalist mee in de twijfels die vrouwelijke deskundigen hebben als ze voor een media-optreden worden gevraagd. En toon ik ook begrip voor de ratrace waar redacties in zitten. Het menselijke verhaal is de leidraad en de cijfers geven de kaders. Het geven van interviews is daardoor veel fijner en relaxter geworden.

Dus kom uit die etalage waar je een boodschap staat te verkondigen of op een trap probeert te staan. Kom op straat staan en laat jezelf zien. Heb oog voor de kleine dingen en neem ons mee in jouw betrokkenheid en in dat wat je leeft. Dan hangen we aan je lippen en krijgen we geen theoretisch verhaal te horen of te lezen, maar een écht verhaal, recht uit het hart.

Zie je vakgenoten aanschuiven bij talkshows en vraag jij je af waarom jij niet benaderd wordt? Heb je al meerdere pogingen gedaan om in de krant te komen, maar nog zonder succes? Lukt het je niet om in contact met journalisten te komen? Stel iedere dinsdag gratis je vragen tijdens mijn Zoomlunch.

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized met de tags. Bookmark deze directe link.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *